Nederland wordt omschreven als een individualistische samenleving. Dat betekent dat het eigen belang voor gaat op de groep. Sommige mensen vinden dat fijn, want: ik werk toch voor mijn eigen geld. Andere mensen zijn meer socialistisch aangelegd. Deze mensen zorgen graag voor elkaar. Hier zie je in de media en dan vooral de social media regelmatig discussies over. Mensen die zich zorgen maken over de egoïstische samenleving, mensen die graag voor de ander zorgen, maar dit zoveel doen dat ze zichzelf kwijtraken. Zelf heb ik hier laatst een inzicht in opgedaan. Daarover schrijf ik in dit blog.
Als kind zorgde al ik graag voor iedereen. Vooral voor degenen die in mijn ogen de zorg nodig hadden. Ik houd van alles en iedereen binnen in mijn kring. Ik zorgde dat ik klaar stond, grotendeels om mijn eigen problemen te vergeten. Problemen thuis. School waar ik achteraf gezien geen interesse in had. Ik wilde wel nieuwe kennis op doen, maar dan op mijn eigen manier. Dat is mij pas in de tweede keer 4 havo gelukt. Toen heb ik mijzelf geleerd hoe ik moet leren.
Terug naar het zorgen. Ik zorgde dat als ik zag dat een jongen me leuk vond, hij mijn vriendje werd. Dan kon ik voor hem zorgen.
Ook nu nog probeer ik voor iedereen te zorgen. Dit doe ik thuis in mijn gezin. Mijn man moppert regelmatig dat ik teveel voor hem wil zorgen. Het zorgen doe ik ook in mijn vriendenkring. Dan ga ik regelmatig over mijn eigen grenzen heen. Want als ik maar aardig doe, dan zijn ze mijn vriend en kan ik voor ze zorgen. Ik kan in de avond na liggen denken aan iedereen en hoe het met ze gaat. Of ze toevallig nog hulp nodig hebben..Dan heb ik de neiging die hulp op te dringen. Op school zorg ik voor de leerlingen en mijn collega’s. Even een praatje maken, in de vakantie appen hoe het gaat. Mijn planten geef ik teveel water, omdat ik wil dat het goed met ze gaat. Resultaat: mijn planten gaan dood.
Wellicht herken je dat stukje willen zorgen. Een aantal weken terug kwam ik tot een besef nadat ik mijn telefoon de avond ervoor neer had gelegd en ik in de ochtend nul berichten zag. De avond dat ik de telefoon weg legde had ik stress. Want nou als de een of ander nou net op dat moment mijn hulp nodig had? En ik kon Pietje of Elsje niet vragen hoe het met diegene ging. Maar wat gaf mij dat die ochtend een rust. Het besef kwam op dat moment dat ik teveel wilde zorgen, maar nu ik dat minder deed, ik meer rust voelde. Dit riep veel emoties op. Ik heb ze dan ook maar toegelaten (lees: keihard gehuild). Maar, het belangrijkste: het geeft me meer inzicht. Waar ik in het verleden achter mensen aan liep om liefde te geven, ben ik een aantal keer zwaar teleurgesteld achtergebleven of heb ik zelfs (onnodig) veel te zwaar eronder geleden . Ik blijf zorgen en liefde geven aan de mensen die het vragen of nodig hebben. Maar de telefoon gaat meer aan de kant om degene liefde te geven die ik het meest vergeet: mezelf.
Dus lieve lezer, leer van mijn verhaal. Wees af en toe egoïstisch. Want door onze oeroude gedragseigenschap egoïsme konden we in de oertijd al overleven. Door voor jezelf te kiezen kon jij het wel overleven. Als je de ander ging helpen, was er het risico dat jullie beiden zouden sterven. tegenwoordig behoedt egoïsme je voor het te ver over je eigen grenzen laten gaan en bijvoorbeeld in een burn out terecht te komen. Zorg voor jezelf, wees lief voor jezelf. Want er is maar een iemand belangrijk in jouw leven en dat ben jij.
the happy hippie 